Eén van de vele wijsheden van de vasten in de Ramadan welke kijken naar de purificatie van het ego’s ethiek en het doen afzien van zijn opstandige handelingen, luidt als volgt:

Het menselijk ego vergeet zichzelf middels onachtzaamheid. Het kan de eindeloze onmacht, grenzeloze behoeftigheid en mateloze gebrekkigheid binnen zijn aard niet zien en wil het niet zien. Tevens gedenkt het niet hoedanig zwak en onderhevig aan teloorgang het is, van hoeveel calamiteiten hij het doelwit is en bestaat uit vlot ontbindend vlees en bot. Het bestormt de wereld alsof het zichzelf onsterfelijk en eeuwig acht, als ware zijn lichaam bestaande uit staal. Het stort zich op de wereld met hevige hebzucht en gulzigheid en een intense betrokkenheid en liefde. Het bindt zich met al wat hem genot en profijt schenkt. Bovendien vergeet het zijn Schepper Wie hem opvoedt met volmaakt erbarmen. Tevens gedenkt het zijn levensdoel en zijn leven in het hiernamaals niet; het rolt voort in een zondig ethiek.

Voorwaar, de vasten binnen de Ramadan doet de meest onachtzame en koppige personen hun onmacht, behoeftigheid en armoedigheid vernemen. Vanwege honger denkt het aan zijn maag; waardoor het zich de behoeftigheid van zijn maag realiseert. Het herinnert zich hoe fragiel zijn zwakke lichaam is. Het bemerkt hoe behoeftig hij is aan barmhartigheid en erbarmen. Het ziet af van het ego’s faraonisme, verneemt middels volmaakte onmacht en behoeftigheid een verlangen naar toevlucht tot het Godsrijk en bereid zich voor om met een figuurlijk hand van dankbetuiging aan te kloppen op de deur van barmhartigheid – mits onachtzaamheid zijn hart niet bedorven heeft.