Home | Het gezinsleven

Waarom staat de Islam de man toe om met vier vrouwen te trouwen?


Antwoord: 

Tijdens de verspreiding van de Islam op het Arabische schiereiland, heerste er een aantal gewoontes uit de tijd der onwetendheid dat volle invloed had. Een aantal hiervan werden opgeheven en een aantal werden gematigd door de Islam. Eén die gematigd werd, was het onbeperkte aantal vrouwen waar een man mee mocht trouwen. Voor de komst van de Islam, konden de mannen op het Arabische schiereiland trouwen met zoveel vrouwen als ze wensten, zonder beperkt te zijn aan een limiet.

De Koran heeft dus een begrenzing gebracht aan deze gewoonte uit de tijd der onwetendheid. Deze verklaarde dat een man maximaal met vier vrouwen kon trouwen. De Heer der Waarheid verkondigt in de Koran: “En mochten jullie vrezen de rechtvaardigheid tussen jullie vrouwen niet te handhaven, neem dan genoegen met één”1

De Koran heeft polygamie dus niet vastgesteld, maar slechts het onbegrensde aantal beperkt tot vier. Bijvoorbeeld, op het moment dat een metgezel van de profeet zich bekeerde tot de Islam, was hij gehuwd met tien vrouwen. Na zijn bekering scheidde hij vanwege zijn overtuiging van al zijn vrouwen, behalve vier.

Hoewel de Islam polygamie toestaat, raadt die aan om te trouwen met één. De wijsheid achter de toestemming tot polygamie wordt gezien als een morele en sociale noodzaak. Naast dat de nadruk met polygamie gelegd wordt op het rechtvaardig behandelen van elke vrouw, wordt de aandacht getrokken naar de praktisch onmogelijkheid ervan met het volgende vers: “Hoezeer jullie ook wensen, nimmer  zullen jullie in staat zijn de rechtvaardigheid tussen de vrouwen te kunnen handhaven.” 2

De reden waarom de Heer der Waarheid in een vers rechtvaardigheid beveelt en in een ander vers uitlegt dat een man niet in staat is om absolute rechtvaardigheid tussen de vrouwen te kunnen handhaven, is om aan te duiden dat een man, zolang niet noodzakelijk, slechts met één hoort te trouwen.

Vanwege de vele oorlogen tussen volken in elke eeuw, is de mannelijke populatie sterk gedaald en de vrouwelijke gestegen. In een dergelijk geval is een man genoodzaakt om een aantal vrouwen onder zijn hoede te nemen. Turkije heeft dit tijdens de eerste wereldoorlog en Duitsland heeft dit tijdens de tweede wereldoorlog ervaren. Na de tweede wereldoorlog was de vrouwelijke populatie ongeveer drie maal hoger dan de mannelijke in Duitsland. Het Duitse volk werd hierdoor geconfronteerd met een ernstige sociale onevenwichtigheid, want twee van de drie vrouwen bevonden zich in wanhoop en eenzaamheid. Vanwege deze oorzaak stond de Duitse overheid genoodzaakt polygamie toe. Een Duitse professor wees er nadrukkelijk op dat de redding van de Duitse vrouw zich bevond in het Islamitische principe: begrensde polygamie. Een bevolking die zich in een toestand bevindt zoals die van de Duitsers was na de tweede wereldoorlog, kan middels drie oplossingen zich uit die toestand redden:

1.    Elke man gaat trouwen met één vrouw, waardoor twee van de drie vrouwen het gezinsleven, kinder- en moederliefde nooit kunnen ervaren.

2.    Elke man gaat trouwen met één vrouw en met de rest van de vrouwen onkuize handelingen verrichten. Ook in deze toestand zullen twee van de drie vrouwen nooit het gezinsleven en ware liefde kunnen ervaren.

3.    Een man gaat trouwen met een aantal vrouwen, handelen binnen de toegestane grenzen, zich houden aan de principes rondon rechtvaardigheid, de eigenwaarde van vrouwen beschermen, hun gewetens geruststellen en hun redden van schuldgevoelens.

Iedere mens met een gezond verstand zou de derde optie kiezen, want de menselijke aard vereist dit. Bediuzzaman Said Nursi schrijft in één van zijn uiteenzettingen het volgende over de begrensde polygamie binnen de Islam:

“Naast dat de tot vier begrensde polygamie passend is met de aard, het verstand en wijsheid, heeft de Sharia het aantal niet van één naar vier vermeerderd, maar misschien van acht naar vier verminderd. Omtrent de betreffende polygamie heeft de Sharia dusdanige eisen gesteld, dat zolang deze gevolgd worden, die onmogelijk de oorzaak kunnen zijn voor ellende. Al is die op een aantal punten kwalijk, dit zijn inferieure kwalen. Bij een inferieure kwaal heerst er een superieure rechtvaardigheid. Uiteraard kan er geen absolute rechtvaardigheid zijn binnen elke wereldse toestand.” 3


[1] Soerah an Nisa, 3

[2] Soerah an Nisa, 129

[3] Munazerat, 69.

Share this